Ercan’dan çıkan kiralık arabanın ekranı hâlâ Türkçe sorar: ev mi, otel mi. Adam ikisini de işaretlemez. Girne yönünü ezberden bilir gibi yapar, sonra sapıtır. Ada düz durmaz; virajlar kısa, levhalar iki dilli, gece erken iner.
Otelin adını kaydetmez. Yalnızca katı ve odayı aklında tutar. Kadın lobide görünmez. Mesaj tek satırdır. Asansör aynasında kendi yüzü yabancıdır. Kıbrıs escort diye arattığı şey bu koridorda küçülür: fotoğraf, saat, kapı. Fazlası yok.
Odada minibar açılmaz. Perde yarım kalır. Dışarıda kumarhane ışığı değil, boş bir otopol vardır. Konuşma harita gibi işler. Sınır çizilir. Lefkoşa konuşulmaz. Gazimağusa konuşulmaz. Ada turu satılmaz. Süre dolar, süre biter.
Sabaha karşı adam aracı çalıştırır. Ekranda gece boyu durulan nokta hâlâ yanar. Parmak silmeye gider, durur, yine siler. Kayıt kalmaz. Kıbrıs escort gecesi böyle tutulur: iz haritada değil, silmede durur.
Yolda bir kontrol noktası çıkar, çıkarmaz; geçilir. Deniz bir an görünür, sonra duvar. Havalimanı tabelası yeniden belirir. Teslim yerinde görevli kilometreyi okur, geceyi okumaz. Adam anahtarı bırakır. Cebinde fiş yoktur, fiş yırtılmıştır.
Uçak kapısı kapanırken ada aşağıda bir çizgi olur. O da çizer: bir otel, bir saat, bir kapı. Sonra çizgiyi de siler. Kıbrıs yerinde kalır. Rota kalmaz.
Sabah ezanı değil, martı sesi iskeleye düşer. Adam Girne limanında durur, elleri ceplerinde, nefesinin buharı…